Το γραμματόσημο

Και κει που άρχισα να τραγουδάω το «θα΄ ναι σαν να μπαίνει η άνοιξη, θα’ ναι ουρανού κατάνυξη», αλλάζει το ρεπερτόριο και πιάνω πυξ λαξ! Γιατί έπαψες αγάπη να θυμίζεις?  Στα καλά καθούμενα άρχισε να μου μιλάει υποτιμητικά, ιδιαίτερα μπροστά σε άλλους, να με κοροιδεύει για την δουλειά μου, για τους φίλους μου, για τα ρούχα μου. Μετά από λίγο καιρό μου είπε πως θέλει να μείνουμε για λίγο χώρια.  Ύστερα χάθηκε για αρκετό καιρό. Μετά από παρότρυνση φίλων είπα να ακολουθήσω το εγχείρημα «γραμματόσημο». Και είπα μέσα μου, μπορεί αρχικά να νόμιζα ότι στη ζωή μου σε έφερε ο Θεός αλλά τώρα θα σε πάρει ο διάολος! Παλιά  και δοκιμασμένη συνταγή, σαν γαλακτομπούρεκο πολίτισσας. Σταμάτησα να τηλεφωνώ, να περνάω από το σπίτι, άρχισα να βγαίνω με την γκόμενα που πάντα ζήλευε και θεωρούσε πολύ Βου, τελευταία, δυτικό προάστειο. Τότε είδα και τους καρπούς της δουλειάς μου. Τα πρώτα μηνύματα δεν άργησαν να φανούν, οι προσκλήσεις στο σπίτι της, οι υπενθυμίσεις των καυτών τετ α τετ των πρώτων ραντεβού και γενικότερα όλες οι ιστορίες από την κρύπτη. Εγώ συνέχισα να αδιαφορώ για να την φτάσω στα όριά της. Έκλεινα ραντεβού και την έστηνα, δεν σήκωνα το τηλέφωνο με την πρώτη, της έλεγα πως έχω πολύ δουλειά και δεν έχω καιρό για χάσιμο και το χειρότερο…. Πως κάνεις έτσι, χαλάρωσε, πολύ στη τσίτα είσαι τελευταία… Έξαλλη…

Μετά από ένα μήνα χάθηκε και πάλι…

Η ζήλεια ως αρχέγονο συναίσθημα μπορεί να γίνει εξίσου δυνατή με τον έρωτα. Όταν το βλέπεις να χάνεται αρχίζεις και το αποζητάς. Τι πιο απολαυστικό από τη φλέβα στους κροτάφους της ,έτοιμη να εκραγεί από τη ζήλεια, όταν σε δει με άλλη? Η ικανοποίηση στη σκέψη ότι την ώρα που εσύ τα σπάς με την καινούργια αυτή τα σπάει στο σπίτι της με καψουροτράγουδα και ουίσκι πάνω από τις φωτογραφίες σας από τη Φολέγανδρο? Ότι δήθεν τυχαία πέρασε με το αμάξι από το μπαράκι που συχνάζατε μπας και σε πετύχει με την καινούργια. Ή τα δήθεν τυχαία τηλεφωνήματα στον κολλητό σου για να δει τι κάνει, που μέχρι χθες κάφρο τον ανέβαζε, τρακτερόβλαχο τον κατέβαζε, μπας και μάθει γιατί χάθηκες ξαφνικά.  Σίγουρα τώρα θα εκτιμήσεις αυτό που είχες και θα καταλάβεις ότι σαν και μένα κανείς.

 Όλα όμως έχουν και το μέτρο τους. Ειδικά όταν τη θες πολύ μην το παρακάνεις. Καλός ο έρωτας, καλή η ζήλεια, αλλά υπάρχει και η αξιοπρέπεια. Καλό το φτύσιμο, αλλά αν το παρακάνεις με το γραμματόσημο, μουλιάζει και δεν κολλάει με τίποτα…

Είσαι πράγματι λατίνα...

    Φαίνεται στο βλέμμα σου, έχεις ένα ιδιαίτερο μάτι. Παιχνιδιάρικο, θηλυκό, όσο πρέπει πονηρό, όσο χρειάζεται ειρωνικό, πάντα όμως ελκυστικό. Και ξέρεις να το προσαρμόζεις ανάλογα με τον αποδέκτη. Είσαι χαμογελαστή. Και αυτό το χαμόγελο συμπληρώνει τη ματιά σου. Πολλές φορές αυτά τα δύο μιλούν. Ίσως καλύτερα και από το στόμα.

    Είσαι ενίοτε κυριλάτη, ενίοτε casual, πάντοτε όμως chic. Θέλεις τα μπαράκια σου, θέλεις και τα μπουζουκάκια πού και πού. Είσαι τελειομανής και μπορείς να τρέχεις όλη μέρα για τη δουλειά σου, φτιάχνεις όμως και άψογη μακαρονάδα με σάλτσα ντομάτας και μανιτάρια. Και βρίσκεις πάντα χρόνο και για τους φίλους σου. Και για το τζόκιν σου. Και τον άντρα τον θέλεις και έτσι και αλλιώς. Όποτε χρειάζεται κύριο, όποτε χρειάζεται ‘αλήτη’. Να είναι ευγενική φυσιογνωμία, αλλά σε καμιά περίπτωση φλώρος. Να σε κάνει να γελάς, αλλά χωρίς να χάνει στιγμή την αρρενωπότητά του. Αν έπρεπε να φανταστώ πώς θα ήσουν εξωτερικά, θα ήσουν μελαχρινή, με έντονα χαρακτηριστικά. Και ξέρεις τι άλλο θα σου ταίριαζε? Καμπύλες, θηλυκές καμπύλες. Και αν είχες ένα χόμπι, αυτό θα ήταν κάτι δυναμικό και καλλιτεχνικό μαζί. Μάλλον χορό θα έκανες. Το flamenco θα σου πήγαινε πολύ.

    Έτσι σε φαντάζομαι. Έτσι φαντάζομαι τη σύγχρονη λατίνα γυναίκα. Σε συναντώ με διάφορες μορφές, σε έχω δει, αλλά όταν θα σε συναντήσω με την παραπάνω μορφή, θα πιούμε και ποτό... 

     Ρούμι- coca cola…

Ο τέλειος άντρας

Πως τον θέλεις τελικά? Κουράστηκα μαζί σου.

 «Τον θέλω ψηλό, κάτω από 1,70, αδύνατο, αλλά να αισθάνομαι το δέος μου όταν με αγκαλιάζει, κυριλέ αλλά αλανιάρικο, να έχει το παρελθόν του αλλά μην τολμήσει να έχει και μέλλον, με φλώρικο ντύσιμο αλλά πρόστυχο βλέμμα, να είναι στην τρίχα αλλά όχι metrosexual, γυμνασμένο αλλά όχι τούμπανο, γραμωμένο αλλά όχι φέτες». Που τα χεις δει γραμμένα αυτά μαντάμ… Το χειρότερο σενάριο είναι αυτό που η γκόμενα γουστάρει κατά βάση τον άντρα τον αλήτη, με κρυμμένο παρελθόν, που χώνει και τις ανάποδές του άμα λάχει. Όταν όμως δει ότι, όντως χώνει τις ανάποδές του άμα λάχει, ξεκινά με παράπονα του τύπου «Για ποια με πέρασες? Για κανένα τσόλι, όπως αυτά που νταλαβεριζόσουν τόσα χρόνια? Σ ‘εμένα ούτε ο πατέρας μου δεν μου έχει σηκώσει χέρι». Τι τον θες τον άντρα τον βαρύ τότε ρε κοπελιά? Αρκέσου στον τύπο του διπλανού γραφείου, που μπορεί να του λείπουν και λίγες τρίχες από το κεφάλι και λίγοι πόντοι από αλλού, αλλά τουλάχιστον θα σε πάει και μία Καραιβική και σίγουρα θα τρέξει στο διανυκτερεύον φαρμακείο μέσα στα άγρια μεσάνυχτα για το χάπι της επόμενης μέρας.

Αν θες βέβαια συνέχισε να ψάχνεις τον έλληνα Collin Farrel ή τον άντρα που «το πρωί σπιτονοικοκύρης να βγαίνει για το μεροκάματο έξω, το μεσημέρι τρυφερός να σου φέρνει φαί απ’ έξω, το απόγευμα διανοούμενος να σου απαγγέλει όλο τον Ελύτη απ΄ έξω και το βράδυ αλανιάρη να σου πετάει τα μάτια έξω». Αν τον ,βρεις έχω μία λίστα από 36 φίλες που ψάχνουν κάτι τέτοιο. Πάρτες ένα τηλεφωνάκι σε παρακαλώ και ενημέρωσέ τες σε ποιο bar συχνάζει…

Ψάξ΄το κεφάλι σου!!!

Εικόνα πρώτη. Αυτή καθισμένη στην άκρη του μπαρ με το τρίτο ποτό μπροστά της, τα δάχτυλά της να χαιδεύουν την άκρη του ποτηριού, στο ένα χέρι το τσιγάρο και το βλέμμα καρφωμένο στον τοίχο λες και έψαχνε να βρει τι υπάρχει στο πίσω μέρος του. Κλασσική μορφή σαραντάρας, χωρισμένης, με παιδιά και δύο δάνεια να τρέχουν… Ο μπάρμαν μου είπε ότι αυτό είναι το στέκι της. Κάθε βράδυ σχεδόν είναι στην ίδια θέση, περιμένοντας το πρωί για να πάει στη δουλειά. Και αυτό τα τελευταία τρία χρόνια. Όταν ο άντρας της την παράτησε για μία μικρούλα που δούλευε promotion στα ψυγεία του σουπερμάρκετ της γειτονιάς...

Εικόνα δεύτερη. Αυτός, δεύτερο τραπέζι πίστα, μόνος του και μία στοίβα τριαντάφυλλα μπροστά του. Πιωμένος, παραγγέλνει το δεύτερο μπουκάλι. Δεν άργησα να καταλάβω ότι ήταν θαμώνας, όταν το δεύτερο όνομα τον καλωσόρισε δια χειραψίας και επίσης δεν άργησα να καταλάβω τον λόγο που ήταν θαμώνας όταν το ίδιο δεύτερο όνομα του αφιέρωσε, όταν σηκώθηκε να ρίξει την καθιερωμένη του στροφή, ένα άσμα του τύπου ο έρωτας με έρωτα περνάει, ας την να λέει και ποια θυσία έχει κάνει αυτός για σένα…

Κέρατο. Πόσους δεν κατέστρεψε και πόσους δεν έκανε να καταλάβουν τα λάθη τους, ίσως βέβαια με τον σκληρότερο τρόπο. Πολλοί το πέρασαν αψήφιστα, κυρίως όταν αυτοί ήταν οι θύτες. Βέβαια μην ξεχνάς ότι η Ιλιάδα από ένα κέρατο ξεκίνησε αλλά έκανε Οδύσσεια την ζωή ενός ανθρώπου. Ποιο από τα δύο φύλα φέρει την μεγαλύτερη ευθύνη? Η λαική σοφία και πάλι έχει καλύψει τα νώτα της κατηγορώντας και τις δύο πλευρές. «Ο άντρας πέφτει τόσο χαμηλά όσο τον αφήνει μια γυναίκα να πέσει» και από την άλλη «Άντρας τηνε κάνει εικόνα, άντρας τηνε κάνει βρώμα»! Πόσα σίριαλ, ταινίες και βιβλία…. Τι άλλο να γράψει κανείς για το κέρατο? Τότε θα μου πεις τι ξεκινάς και γράφεις? Μάλλον θα΄χω τους λόγους μου.Καλά sorry… σταματάω… γαμώ το κερατό μου! 

εσύ καταλαβαίνεις...ναι, έχει και συνέχεια...

    Όχι όχι δεν έκανες λάθος. Αναφερόμουν πράγματι σε ένα παραισθησιογόνο ταξίδι. Και η ένοχη ουσία δε βρισκόταν ούτε σε μπουκάλι( αν εξαιρέσεις εκείνες τις τεντουρίτσες) ούτε σε σύριγγα ούτε σε χαπάκι. Βρισκόταν εκεί απέναντι, κάποιες φορές με μεγάλη παρέα, κάποιες φορές και σε απόσταση αναπνοής. Και πράγματι είχε χρώμα, γεύση, έμοιαζε με soundtrack ταινίας που μιλά για πόθους και πάθη και ακούγαμε το τικ- τακ από την αντίστροφη μέτρηση της επερχόμενης έκρηξης. Και διασταυρώσαμε ξανά τα βλέμματά μας. Κάτι θα έλειπε. Όντως κάτι έλειπε.

    Τα μεγαλύτερα ταξίδια τα κάνουμε με τους ανθρώπους. Πολλές φορές τα παλιά φοιτητικά έπιπλα είναι αρκετά για να στηθεί το σκηνικό αυτής της περίεργης ταινίας. Που έχει στοιχεία πολίτικης κουζίνας, που μπαίνουν χίλια δυο συστατικά και το αποτέλεσμα είναι μαγικό. Και όπως καλά καταλάβαμε έχει και στοιχεία τρέλας. Μιας τρέλας που σε φέρνει στο ίδιο μπαράκι, στην ίδια παραλία, στο ίδιο κρεβάτι.

    Με το φως του μπαλκονιού να αναβοσβήνει, τη φίλη που σε παίρνει να επιβεβαιώσει την ώρα συνάντησης, το σταυρωτό φιλί στο μάγουλο.

    Θα τα ξαναπούμε εμείς…

   

εσύ καταλαβαίνεις...

    Χαίρομαι που μιλούν και τα μάτια. Ακόμη και ανάμεσα στα αδιάκριτα βλέμματα. Ξέρουμε τελικά πώς είναι οι εξωγήινοι. Το νιώσαμε. Ήπιαμε τεντούρα χωρίς να ζαλιστούμε, πήγαμε δουλειά άυπνοι και νιώθαμε ακούραστοι. Οι ψυχοθεραπευτές θα το χαρακτήριζαν μανία. Εγώ το ονομάζω υψηλή πτήση. Με μουσικό χαλί από tango, μέχρι Barry White και γαλλική new age σκηνή. Και γεύση σοκολάτας. Και αν είχε χρώμα, θα ήταν τιρκουάζ, το οποίο δε συνδυάζεται με τίποτα, εντούτοις είναι χρώμα εξωτικό. Επενδύεται και με πολύ χαμόγελο, αν και ξέρουμε ότι πίσω από πολλά τέτοια γελάκια κρύβονται άλλες σκέψεις, που επιμελώς κρατάμε να μη βγουν στην επιφάνεια. Όχι λόγω αμφιβολλιών. Μάλλον λόγω φόβου. Μάλλον δεν μπορούμε να προβλέψουμε το είδος και την έκταση της έκρηξης. Γιατί θα συνοδευτεί σίγουρα από πολλά και πολύχρωμα πυροτεχνήματα, με λάμψη, σαν αυτά που κοιτούσαμε όταν ήμασταν μικροί με ανοιχτό το στόμα. Που μας τρόμαζαν λίγο με τον κρότο τους, αλλά κατά βάθος μας γοήτευαν, γέμιζαν τα μάτια μας.

    Ας μπει στο cd player το ροκ κομμάτι που διεγείρει όμορφα τα αυτιά, αυτό που όταν ακούς νιώθεις ότι θέλεις να αρχίσεις να τρέχεις, αυτό που σε κάνει να σκέφτεσαι και σε γεμίζει προσμονή.

    Ενώ ταυτόχρονα σιγοψήνεται κοτόπουλο με πατάτες στο φούρνο…

Υπάρχει σχέδιο;

Τον τελευταίο καιρό ακούω πολλούς γύρω μου να μιλάνε για κάποιο σχέδιο. «Θα ήθελα στα 32 μου να παντρευτώ, ώστε στα 36 μου να έχω δύο παιδιά, καλύτερα θα ήταν ένα και ένα, να έχω πάρει την προαγωγή μου στα 37, οπότε να μπορέσω να ξεχρεώσω το στεγαστικό που πήρα για το εξοχικό στα Φαλάσαρνα στα 50 μου και να είμαι σε μία καλή ηλικία, ώστε να μπορέσω να χαρώ την κόρη μου να παίρνει το πτυχίο της Νομικής και να μπορέσω να βοηθήσω τον γιό μου να ανοίξει το ιατρείο του». Το τελευταίο που άκουσα ήταν από ένα γνωστό, ο οποίος μου ανήγγειλε τις ημερομηνίες του γάμου του με την νέα του κοπέλα.  «Λίγο νωρίς δεν το αποφάσισες? Πρέπει να είσαι πολύ ερωτευμένος». Η απάντησή του  με απογοήτευσε πλήρως! Μου είπε απλά, πως δεν είναι ερωτευμένος, απλά η συγκεκριμένη κοπέλα πληροί όλες τις προϋποθέσεις.  Ήσυχη, με σίγουρη δουλειά, προφανώς καλή μάνα, εμφανίσιμη, με τον κύκλο της, με το ρετιρέ της 145 τετραγωνικά.

Καταραμένο σχέδιο είπα μέσα μου! Εκτός του ότι δεν μπορείς να προβλέψεις τι σε περιμένει στο μέλλον, οπότε μιλάμε για ένα σχετικό βιασμό του νόμου του σύμπαντος, όταν προσπαθείς να τα φέρεις όλα στα μέτρα σου, κανείς δε σου εγγυάται το αίσθημα της  ευτυχίας, όταν το σχέδιό σου στεφθεί με επιτυχία. Γνωστό και χιλιοειπωμένο. Το κυνήγι της ευτυχίας είναι η πηγή για τις μεγαλύτερες δυστυχίες! Σταμάτα να κυνηγάς αυτό που έχεις φτιάξει στο μυαλό σου. Μπορεί να είναι η καταστροφή σου. Άσε να έρθει όπως είναι. Και σε πάω στοίχημα ότι όταν βρεις αυτό που πραγματικά ψάχνεις, θα το καταλάβεις και θα είσαι ευτυχισμένος ακόμα και σε δυάρι, με τον βασικό του ανειδίκευτου και με Φαλάσαρνα μια φορά τον χρόνο σε κάμπινγκ! Ή μήπως ο έρωτας δεν παίζει και πολύ σε ένα γάμο; Μήπως αρκούν τα βασικά και το πέρασμα του χρόνου θα δημιουργήσει τις κατάλληλες συνθήκες για μία normal συμβίωση;


Μάλλον κατά βάθος γουστάρεις το  "κάμπινγκ", και ας ταλαιπωρείσαι λίγο...!